Alicja w Krainie Nie-Czarów

Topos Wonderlandu – Krainy Czarów nie przestaje mnie zadziwiać. Kraina Czarów i Nie-Czarów wciąż pojawia się w różnych obszarach kultury. Wystarczy zajrzeć do podstrony Alicja w Literaturze, gdzie znajduje się już ponad sto tytułów przypadkowo czytanych książek z różnorodnych dziedzin. Ciekawska dziewczynka wędruje po Krainie Czarów czy Nie-Czarów albo Dziwów i od lat inspiruje artystyczne dusze. Tymczasem często słyszę opinie, że jest to dziwna książka a nawet straszna. To ostatnie pewnie związane z ilustracjami. Faktycznie mocno różni się od naszej polskiej klasyki – Marysi Sierotki Konopnickiej. Niedawno pewna zabawna  dziewczyna zwróciła moją uwagę na inne polskie szkolne lektury Bolesława Prusa Antek i Henryka Sienkiewicza Janko Muzykant. Pytanie – jak się ma upieczona Rozalka, siostra Antka czy zasieczony Janko Muzykant do groźnej Królowej Kier? Ona co prawa wrzeszczy wciąż Off with his/her head! – Ściąć mu/jej głowę!, ale tak naprawdę nikt nie jest tej głowy pozbawiony. Dlatego wolę Alicję niż Anielkę.

 

Obserwuję, jak zjawisko Alicja zatacza szerokie kręgi; opuszcza regiony kultury i przenika do codziennego życia, stając się pop-kulturą. Na poczekaniu można skomponować limeryk, używając rymów częstochowskich. (Na wszelki wypadek uprzedzam, to jest żart.)

Alicja w Czarów Krainie

Leniwie po rzece płynie

Goni Białego Królika

Spotyka Kapelusznika

Cud się przytrafia dziewczynie.

 

Alicja z Krainy Czarów

Dziecko różnych rozmiarów

To rośnie, to maleje

Ciągle coś się dzieje

Choć nie ma złych zamiarów.

Anny Barbary Czuraj-Struzik “Alicja w Krainie Nie-Czarów”

Alicja w Krainie Nie-Czarów - autorkaPrawdziwi poeci i poetki nie odpuszczają. Może zachowują swój symboliczny obraz dziewczynki z dzieciństwa. Szczęśliwego dzieciństwa, które nie skończyło się tak, jak u polskich dziecięcych bohaterów. Tylko czarodziejskim wpływem Wonderlandu można wytłumaczyć, że z drugiego końca kraju trafiła do mnie książka z autografem  Anny Barbary Czuraj -Struzik.  A trafić musiała, ponieważ tytuł tomiku poezji to Alicja w Krainie Nie-Czarów.

 

Alicja gra w życie

Alicja wie że gra się takimi kartami

jakie się ma

zresztą sama tego nie wymyśliła

stara się jednak

bystra szelma

każdego dnia ugrać szlema

albo zebrać choćby siedem lew

 

sądzi że tak jest dostatecznie

bo ani dzień ani ona

nie muszą się rumienić

tym bardziej zjadać własnych snów

nie ma znaczenia ze wstydu

czy dzikiej satysfakcji

 

Alicja uważa ze zna odwieczne zasady gry

potrafi świetnie nadrabiać miną

zwłaszcza gdy karta zmienia oblicze

i z łaskawej robi się zawistna

albo byle jaka

taka zdecydowanie poza

nawiasem

 

poza tym nie gra sama piki czy kiery

schodzą też z drugiej ręki

grunt to właściwa licytacja

i umiejętność

zaglądania w oczy

 

im głębiej tym skuteczniej

niczym cyganka uliczna

co nieustannie jak jastrząb kracze

swe dementi

 

powróżyć! powróżyć! powróżyć karty stawiać!

a poza tym aby dotknąć przeznaczenia

najlepiej milczeć

Alicja gra w szachy

 

Alicja marzy

Alicja lubi zaglądać do świata marzeń

To taki nawyk

Jeszcze z dzieciństwa

Gdy białe króliki biegały o wiele szybciej

gorąca herbata pachniała ambrozją

I nikt

Nie musiał słodzić ani zapuszczać rolet …

 

Alicja zagląda przez ścianę

Alicja z reguły nie wie czy jej pomysły okażą się

trafne

ludzie widzą co widzą

albo nie widzą wcale

choć po prawdzie to zapewne

to samo

 

czyż motyl we śnie pozostaje motylem

może jest człowiekiem co czasem

śni o mądrości

albo wolności doskonałej

co do tego drugiego

zdaje się że jako motyl ma bardziej realne szanse

 

Alicja sądzi że wszystko jest możliwe

zwłaszcza gdy na głowie przypnie najnowszy

kapelutek

ufa gustom Kapelusznika od zawsze

i przeczuwa że zegary można przestawiać zgodnie

z uznaniem albo

na opak

 

przecież za każdą ścianą

inny oddycha świat

a ściany jak pragnienia

odmienną kierują się modą

i barwy życia mają

zniekształcone

 

poza tym Alicja rozumie

o gustach się nie dyskutuje

a kwiat czy słowo które rozkwita

każdy widzi

inaczej

 

Trzy poetki  Alicja od 27 minuty do 1:01

Alicja o starości – film 

Działdowska Kuźnia Słowa

Efemeria?